maandag 5 november 2012

Mijn zevende schooldag

Het is weer maandag (de week ging snel, ik kwam er eigenlijk pas gisterenavond achter dat het vandaag alweer maandag was!) en dat betekent dat ik weer naar school ben geweest.
Vijf voor acht ging de wekker. Opstaan. Pff. Het begon pas net een beetje licht te worden en de hemel lag verscholen achter een dikke laag grijze wolken. Snel douchen, haren doen, make-up, ontbijten, spullen inpakken en wegwezen. Ongeveer in dat tempo.

Aangezien mijn fietstocht van vorige  week niet feilloos verliep, besloot ik deze week maar de gaan lopen. Toen ik net de deur uit was zag ik dat mijn koffer aan de onderkant stuk was. Als in: er zat een gat in. Crap, dat moet van die valpartij geweest zijn. 
Ik heb de hele week mijn koffer niet aangeraakt omdat ik een beetje angstvallig was voor de schade. De slotjes konden gelukkig allemaal nog wel dicht en op slot.
Twintig minuten later, en behoorlijk chagrijnig omdat twintig minuten lopen op de vroege ochtend met een loodzware koffer ook niet echt beviel, kwam ik aan op school. Nog een paar minuten voor de deur in de regen gewacht tot de lerares ook zo ver was om de salon te betreden.

Spullen uitpakken en permanenten. Dat hebben we volgehouden tot de lunch. Een keer een permanentje indraaien vind ik nog niet zo'n ramp, ik weet dat we het moeten kunnen en kennen. Maar de halve dag permanenten... pfoeh ik vind het maar een kutklus. Ik ben liever aan het knippen of zo. Maar die tijd komt nog wel.
Na de lunch kwamen de nare verhalen. Er heerst blijkbaar buikgriep en de ene had het al gehad, de ander nog niet maar de rest van het gezin wel enz. Degenen die mij al langer volgen weten misschien wel dat ik een fobie heb voor overgeven, dus je kunt je wel voorstellen dat die horrorverhalen geen pretje waren. Als de dood ben ik dat ik ook ziek word, verschrikkelijk. In mijn ogen is dat een van de ergste dingen die je kunnen overkomen. Verder ben ik best een tough one, maar buikgriep...please shoot me.

Dus dat werd bij thuiskomst ook even goed het huis (doorklinken ed.) poetsen met dettol. Just in case. Haha, ik lijkt nou net een neuroot. Misschien moet ik er gewoon een keer een artikeltje over schrijven, want er zijn veel mensen die zich deze angst niet zo goed kunnen voorstellen.
Ik neem het ze overigens niet kwalijk hoor, dat ze het daar over hadden. 

Maar goed, ik dwaal af. Daarna gingen we watergolven, wat overigens ook voor geen meter lukte. Ik had het gehad en wilde wel weer naar huis, tja dan gaat de tijd langzaam haha. Dan had ik de rollers goed ingedraaid en gingen ze steeds weer los... moet je net mij hebben met mijn engelengeduld. Ik kon die pleurispop wel uit het raam janken, haha. Ik wil dat iets meteen lukt, en ja zo gaat dat natuurlijk niet. Dus ik was als allerlaatste klaar met inrollen. Achja, ik had het tenminste af. Na het inrollen moet je pop natuurlijk nog een half uur onder de droogkap. Ik had hem te hoog gezet, dus de ruimte vulde zich ineens met een lucht van verbrande haren... oeps! Lekkere kluns ben ik hoor, ik was er ook echt niet bij met mijn hoofd vandaag.
Nadat hij onder de droogkap vandaan kwam, moest ik de haren nog touperen. Dat heb ik even snel gedaan, want de tijd was (eindelijk) om, en de koffers moesten ingepakt worden. Zo vervolgde ik mijn terugreis met mijn loodzware koffer. Beter kijk ik zo even of ik dat gat nog enigszins kan maken of beperken. Ik was ook al een schaar verloren (maar een klasgenoot zag het op tijd), en dat zijn dure dingen!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen