zaterdag 25 juni 2011

Lesbos

Zoals beloofd een klein verslag van mijn vakantie op Lesbos.


De vakantie begon enigszins turbulent. Maar nadat mijn koffer was kwijtgeraakt en na 2 dagen weer opdook met een ander slotje erop (zonder een sleutel mee te krijgen),het regende toen we aan kwamen, een smerig en slecht onderhouden hotel aantroffen en ik flink gestoken was door een of ander beest - kon de vakantie toch daadwerkelijk beginnen.


Uiteraard mocht al het bovenstaande de pret niet drukken, en al vrij snel begon het weer op te klaren. De eerste avond was nog wat fris, maar hebben we wel in een heel leuk tentje met mooi uitzicht op zee gegeten.
De tweede dag bestond voornamelijk uit het plaatsje Molivos waar we verbleven verkennen, en -uiteraard- zonnebaden aan het strand.


Aangezien het nog maar half juni was, was het nog vrij rustig overal. Soms was dat wel jammer, maar dat heb je als je vlak voor het hoogseizoen gaat.Het weer was er in elk geval niet minder om. Elke dag gemiddeld zo'n 30/35 graden en veel zon gezien. Daar doe je het tenslotte voor ;)


Maandag zijn we naar Eressos geweest. Dat is een beetje het hippie-dorpje van Lesbos, wat zich aan de zuidkust van het eiland bevind. 
Vorig jaar zijn we daar ook geweest. Het is daar zo mooi aan het strand! Leuke winkeltjes ook, alleen is het er vrij klein. Wat dat betreft is Malata (Kreta) leuker om te bezoeken. (Alleen is het strand daar wel minder mooi!)


We kwamen er een groep Engelse vrouwen tegen met een klein zwart hondje. Dat hadden ze langs de kant van de weg gevonden naast haar dode moeder! Echt zo sneu, maar het stel had besloten dat ze het beestje mee wilden nemen naar Engeland. Ook makkelijker gezegd dan gedaan overigens. Want dat gaat uiteraard zomaar nog niet. Ze hebben eerst iemand moeten zoeken die op het eiland voor haar wilde zorgen in de tussentijd, en als het beestje dan helemaal gezond is, kunnen ze haar pas in februari ophalen!
Achja, je moet er iets voor over hebben zullen we maar denken.


Woensdagochtend was het weer vroeg uit de veren, want we hadden om 9 uur een wandeling rond Molivos met Jan. Een Nederlandse man die nu ongeveer 10 jaar op het eiland woont. Hij is oorspronkelijk fotograaf, en is tijdens het fotograferen zo gefascineerd geraakt door de natuur op het eiland dat hij zich er in is aan verdiepen. En vandaag de dag dus rondleidingen geeft aan Nederlandse en Belgische toeristen.

Jan had aan woorden geen gebrek, en het is een erg interessante (en lange!) tocht geworden. 
Wat aan het einde werd beloond door neer te strijken bij een ouderwets Grieks restaurantje waar moeders driftig in de keuken bezig was. Daar hebben we gevulde courgette bloemen gemaakt in een jasje van deeg. Dat werd GEKOOKT (zoals ze het zelf met nadruk noemen) in olijfolie. 
Niet die Nederlandse rotzooi die claimt 100% extra vierge te zijn. Nee, ECHTE olijfolie. Zoals olijfolie ooit gedoeld was. 
Die bestaat uit 100% olijven. En niet zoals hier uit 1/3 olijfolie, 1/3 water en 1/3 minerale olieen bestaat. Zoals ik mij door Jan heb laten vertellen.
Afin, na de zucchini flowers werden er ook nog gehaktballetjes gemaakt. Die -nadat de Griekse salade op tafel klaar stond en alle gasten een drankje van het huis hadden gehad- werden verorberd. 


Als positieve afsluiter hebben we nog even een bezoekje gebracht aan het nabij gelegen kerkhofje.
Waar het schijnbaar heel normaal is dat een lijk voor 3 jaar wordt opgeborgen in een graf (wat steeds hergebruikt wordt, en dus niet persoonlijk is) totdat er alleen nog botten over zijn. 
Na 3 jaar (uiterlijk 5) wordt de zak met botten weer uit het graf gehaald en afgespoeld, om ze vervolgens in de zon te laten drogen. Eenmaal opgedroogd worden ze in een mooi kistje gestopt en kunnen de nabestaanden worden gebeld om het kistje op te komen halen.
Die kistjes stonden te wachten in een schuurtje (wat overigens niet op slot zat) om opgehaald te worden.
Prachtig toch? Ik vind het wel wat hebben. Grieken mogen dus niet gecremeerd worden omdat kerk en staat één is. En crematie niet mag van de kerk... oké dat siert het geheel dan weer wat minder.
Wel jammer dat ze op dat moment niet bezig waren om botjes af te spoelen. Dat had ik graag willen zien :)


De laatste dag wilden we naar Plomari. De op één na grootste stad van het eiland. Wat nog zomaar niet ging. Aangezien alleen de banden en de onderkant van de huurauto niet verzekerd waren, werd ons aangeraden om alleen op verharde wegen te rijden. En uiteraard hadden wij de intentie om ons daar netjes aan te houden...
Tot op een gegeven moment de verharde weg over ging in een onverharde weg. En dat toch echt de enigste weg was richting Plomari. Op de kaart stond deze weg als verhard aangegeven, dus hadden wij de naïeve hoop dat het maar van korte duur zou zijn.
10 km verder begaven wij ons nog steeds op een zeer slechte onverharde weg, zonder ook maar een kip te zien.
Uiteindelijk ging de weg dan toch weer over in een fatsoenlijk wegdek, en namen wij ons voor om op de terugweg toch maar een omweg te nemen.
Plomari stelde zelf erg weinig voor helaas. Maar onderweg zijn we nog wel een heel leuk ander stadje tegen gekomen. Wat ook zeker de moeite waard was.


Het stadje waar we nu verbleven was vlak bij Petra. Het plaatsje waar we vorig jaar zaten. Daar zijn we nog even langs een soort van dierenopvang geweest. Vorig jaar zaten daar 2 puppy's. Die waren er nu nog steeds! Maar dan wel 5 keer zo groot inmiddels. Heel leuk om die weer te zien. Het zijn nog steeds schatjes.


Vrijdagochtend was het tijd om weer richting huis te gaan. Wat gaat een week toch snel voorbij!
In alle vroegte sleepte ik mijn overvolle koffer zo geluidloos mogelijk de trap af. Bijna beneden zag ik de hoteleigenaar. Zijn gezicht was rood met witte blaasjes erop en zijn arm en hand zaten in het verband.
Ik vroeg hem geschrokken wat hij had gedaan. "I have burned myself, my dear."
Shit, dat zag er niet best uit. En alsnog het laatste stukje van de trap mijn koffer gedragen, waarna hij weer verdween.
Vlak daarna kwam mijn moeder met haar koffer, die toen ze net buiten stond door haar rug ging... holladiee.


We vervolgden onze weg naar de plaats waar we opgehaald zouden worden met de bus. Die -wonder boven wonder- stipt op tijd arriveerde.
Ongeveer 2 uur later kwamen we aan op het vliegveld in Mytilini, wat pal aan de zee lag. Na de koffers afgeleverd te hebben, konden we buiten nog even van de laatste zonnestralen genieten.


Half 3 Nederlandse tijd kwamen we aan op Schiphol. Deze keer verscheen mijn koffer gelukkig wel op de band, maar hij was stuk gegaan, waardoor hij helemaal open lag... I knew it! 
Serious, ik had beide keren al zo'n voorgevoel.
Zodra ik hem helemaal heb uitgepakt jank ik dat ding bij het grofvuil.


Eenmaal in Den Bosch aangekomen kon ik mijn vriendje en Meneer Bubbels weer in mijn armen sluiten :)
Maar ik mis Griekenland nu al!



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen